Ik slaap nog goed wanneer plots de vaste telefoon naast mijn bed rinkelt. Ik luister naar het aantal keren dat het rinkelt en besef dat het een binnenlijn is (we hebben een binnenhuiscentrale). Ik neem argwanend op en ik hoor papa zeggen dat het 7u is. 7u! VERSLAPEN! Sh*t, f*cking Tuesday maakt zijn naam weer waar. Ik haast me en na een kwartiertje zit ik toch op de fiets richting werk, hooguit 10 minuten later dan anders. Plenty of time, geen stress.
Aangekomen op het werk, stap ik de lift uit en zie met mijn eigen ogen wat collega S de avond daarvoor me per sms had gestuurd.
Op het werk heeft niemand een vaste plaats maar wij zitten altijd met dezelfde 7 mensen aan hetzelfde eiland. Ongeacht wie het eerst toekomt, we schuiven aan en uiteindelijk zitten we dus met dezelfde 7 bij elkaar. Bij andere groepjes van collegax92s zie je dat ook gebeuren.
Collega S had maandagavond laten weten dat ze x91onsx92 eiland hadden gereserveerd voor de rest van de week voor de nieuwe groep collegax92s. En inderdaad, op x91onzex92 PC’s hangen bladen met de vraag ze vrij te houden voor de nieuwe groep.
Zoekend naar collega M (ze had hier al moeten zijn!) loop ik schoorvoetend naar achteren, op zoek naar een nieuwe tijdelijke ‘verblijfplaats’. Ook achteraan vind ik M niet (zou ze dan toch ziek zijn?) en kies een eiland eruit dat volgens andere collegax92s behoorlijk leeg blijft. Ik installeer me, breng collegax92s K, S en E per sms op de hoogte van de nieuwe locatie en laat voor hen en collega L nog een post-it’je achter in hun kastje. Stelselmatig komen K, L, S en E aan (we hebben varixebrende starturen) en zitten we samen aan het x91nieuwex92 eiland. Naarmate er meer volk toekomt op het werk, hoe meer men mij en mijn collega’s de vraag stelt van “wat doen jullie hier ?” Het antwoord blijft hetzelfde : ons vertrouwde eiland wordt vrijgehouden voor de nieuwe collegax92s. En dat verhaal mogen we ettelijke keren herhalen doorheen de dag. Sommigen stellen ons de vraag niet maar hun gezicht spreekt boekdelen als ze ons in het vizier krijgen. Het lijkt alsof ze “jullie horen hier niet thuis” denken. Wanneer we nog vooraan zaten, merkte men ons amper op. Nu zitten we ergens anders en iedereen heeft het gezien.
De calls blijven ook aan dat nieuwe eiland binnenstromen en ook al zitten we toch in elkaars gezelschap, het is aangenamer in x93onzenx94 hoek. Een mens is een gewoontedier en bij mij en mijn collegax92s is dat niet anders.
